Tytuł gruby i bez owijania w bawełnę, prawda? Nieprawda. Osobiście bardziej mi szkoda osób które mają rękę czy nogę w gipsie. No, chyba że tych którzy ze swoimi psychicznymi problemami utknęli w pułapce mitów opowiadanych przez wąsatych wujków czy szurnięte alt-medowe ciotki. Złe porady mogą, i niestety w większości robią z małej komplikacji naprawdę duży problem.

Niedawno obchodziliśmy dzień świadomości depresji czy jakoś tak. Ja zacząłem pisać ten wpis dużo dużo wcześniej ale miałem tyle na głowie że dopiero teraz go kończę ;)

Trzy lata temu moja znajoma zaczęła chodzić na psychoterapię. Typowa Zosia-samosia wstydziła się że potrzebuje pomocy z zewnątrz więc żeby dodać jej otuchy ja też poszedłem. Wtedy myślałem że jej nie potrzebuję ale w sumie nie żałuje bo kilka miesięcy później przyszedł czas kiedy bardzo się przydała. Tak zostałem na dłużej i naprawiłem wiele rzeczy w swoim życiu, ale nadal po latach czułem że coś nie gra. Brakowało mi energii, wszystko nadal odkładałem na później, jak coś już robiłem to musiałem się do tego zmusić, wszystko przychodziło z trudem. Dużo pracowałem nad sobą (polecam przeczytać post o tym jak przestałem pić alkohol) i mimo tego że stałem się lepszym człowiekiem nie czułem się wcale lepiej i wcale nie chciało mi się żyć bardziej ani dłużej. Postanowiłem zrobić sobie urlop od pracy nad sobą i swoim życiem.

Poszedłem do psychiatry po leki błędnie myśląc że to taki legalny narkotyk który sztucznie poprawi mi samopoczucie aż nabiorę sił na kontynuację terapii. O jak bardzo się myliłem! Lekarz bardzo szybko zorientował się co jest ze mną grane i przepisał mi odpowiednie leki. Po miesiącu czułem się jak nigdy wcześniej. Tak jak w filmie świat przestał być szary i ponury. To niewiarygodne, ale dopiero teraz zorientowałem się że ballada Ronniego Ferrari - „Ona by tak chciała” wcale nie jest smutną piosenką o nieszczęśliwej miłości…. 😅 I pewnie myślicie że po lekach byłem „naćpany”, ale one tak nie działają. W rzeczywistości leki które brałem nie dodawały mi żadnych dodatkowych emocji. Okazuje się że w moim mózgu zbyt szybko wywoływana jest reakcja usuwająca serotoninę (nazywana hormonem szczęścia) z przestrzeni między neuronami. Produkowana jest normalnie ale znika szybciej niż u zdrowego człowieka co jest w sumie klasycznym przykładem depresji.

I tutaj chciałbym wyjaśnić kilka rzeczy których pomieszanie doprowadziło do tego że tyle lat unikałem leczenia.

Psychoterapia nie jest leczeniem wbrew temu co wielu myśli. Psychoterapeuta/psycholog pracuje z zupełnie zdrową osobą która ma życiowy problem i nie wie jak sobie z nim lub z towarzyszącymi emocjami poradzić. Rozwiązuje problemu z myśleniem a nie mózgiem. Straciłeś kogoś bliskiego? Nie możesz dogadać się z kolegami ze szkoły lub z pracy? Nie radzisz sobie ze stresem w pracy? To są typowe problemy, które rozwiąże psychoterapeuta. Bez leków, po prostu rozmową tłumacząc Ci jak zmienić swoje myślenie. Ot, taki prawdziwy ”couch”. I nie mówię że złe samopoczucie nie jest poważnym problemem, oczywiście że jest, z tą różnicą że jest zupełnie normalną reakcją zdrowego organizmu na negatywne czynniki.

Psychiatra to coś zupełnie innego niż zwykły psycholog, chociaż często mylonego. Psychiatra jest lekarzem leczącym pracę mózgu (konkretnie tą odpowiadającą za myślenie). Definicja jest trochę inna, ale w praktyce tak to wygląda. Ważne jest też to że leczenie wielu zaburzeń psychicznych wymaga też równolegle psychoterapii więc zazwyczaj psychiatra jest też psychoterapeutą. Psychiatra może sięgnąć po leczenie farmakologiczne czyli popularne psychotropy. To nic poważnego, naprawdę, zaraz do tego wrócę. Depresja (i zaraz też wyjaśnię czym depresja jest a czym nie), narkolepsja, brak motywacji, problemy z koncentracją - to problemy z którymi musimy zwrócić się do psychiatry. Nie wolno ich ignorować.

Złe samopoczucie wyjaśnia się samo. Przy czym chce tylko zaznaczyć że nie jest depresją a tylko jednym z objawów, przy czym można i zazwyczaj ma się złe samopoczucie nie mając depresji.

Depresja to nie jest złe samopoczucie a jego przyczyna. Ba! Nawet utarł się już stereotyp że osoby z depresją to te które na codzień są najweselsze w towarzystwie! Depresja także nie jest sama w sobie czymś wielce strasznym, jej najgroźniejszą bronią jest to że dobrze się kamufluje, powoli ale skutecznie wyniszczając organizm. Przyjęło się myśleć że podczas depresji jest się po prostu smutnym (czyli właśnie mylenie ze złym samopoczuciem), objawy depresji rozciągają się w rzeczywistości na problemy ze snem, koncentracją, koordynacją ruchową, niemożliwością odczuwania przyjemności czy problemami z apetytem.

Dlaczego ludzie tak często mieszają te pojęcia? Nie wiem, serio nie wiem ale też nie chce mi się jakoś strasznie dużo nad tym myśleć. Grunt że świadomość wzrasta i wyjaśniłem to tak jak rzeczy się mają.

Nie wiem czy jest sens opowiadać jak przebiegało leczenie, można je serio skrócić do „proszę brać te tabletki codziennie, za jakieś pół roku będzie lepiej, za miesiąc już coś powinien Pan czuć”. Do tego mocno odczuwalne i upierdliwe efekty uboczne (głównie problemy ze snem) które ustały po paru tygodniach i jestem w miejscu o którego istnieniu nie miałem pojęcia.

Mam 27 lat i dopiero poznaję niektóre emocje. Autentycznie po 3-4 miesiącach leczenia powiedziałem lekarzowi że chyba przesadziliśmy z dawką bo zdarza mi się cieszyć bez powodu. Cóż, nie wiedziałem że brak problemów czy zrobienie jakiejś małej rzeczy dla siebie z rana ładuje pozytywnie na resztę dnia :D Że ładna pogoda to nie tylko jaśniej niż zazwyczaj a coś co wyciąga człowieka siłą na spacer czy to że wcale nie jestem za stary żeby nauczyć się układać kostkę Rubika ^^ Moje życie z zewnątrz wcale się diametralnie nie zmieniło bo nadal robię rzeczy które lubiłem robić wcześniej, z tą różnicą że aktualnie sprawia mi to o wiele więcej przyjemności, i też jakoś tak inaczej.

Nauczyłem się mieszkać sam, sam też daję sobie wystarczająco uwagi. Moje social media praktycznie zamilkły, bo nie potrzebuję już tych dawek atencji. Nie wiem czy to dobrze, ale przestałem być też tym imprezowym śmieszkiem który ciągle zwracał na siebie uwagę otoczenia. Ktoś mógłby powiedzieć że „Darek dorósł” ale to nie to, ja nigdy nie dorosnę i wszyscy o tym wiemy :D Po prostu człowiek potrzebuje czasem uwagi i docenienia, przy depresji nie da się tego zrobić samemu stąd tak się ucieka do szukania jej u innych.

I w sumie nie wiem już co jeszcze mogę dopisać. Siadam do tego wpisu trzeci raz, za każdym razem chce zamknąć komputer i iść na spacer cieszyć się życiem :D Nie chce mi się już pisać, przechodząc do sedna chciałem przekonać Cię że chodzenia do psychiatry można wstydzić się tak samo jak chodzenia do dentysty czy po bułki na śniadanie. To lekarz jak każdy inny a mózg to tylko część ciała która choruje jak każda inna i należy o nią dbać. Że depresja nie jest spowodowana tym że jesteś słaby/a i z czymś sobie nie radzisz tylko że nie miałeś wpływu na to czy Cię dopadnie, a wyleczenie jej nie spowoduje tylko że przestaniesz się zamartwiać a to że zaczniesz czuć uczucia jakich być może jeszcze nigdy nie czułeś. Po prostu idź i lecz się jeśli czujesz że coś jest nie tak.

I tyle, w sumie ten ostatni akapit mógł być całym wpisem :) Mógł być lepszy ale chcę go skończyć w jakikolwiek sposób żeby móc na spokojnie pomyśleć o jakimś nowym który nie będzie taki trudny ^^ Papa, trzymajcie się tam ;)

Pracując z domu lubię czasem wyjść do ludzi i popracować z kawiarni. Problem jest taki że Borys to straszny łobuz i nie można go zostawiać samego (chociaż trzeba przyznać że poza piciem wody z akwarium już nie rozrabia). Nie wszędzie można wejść z psem dlatego powstały fajne inicjatywy takie jak "Pets Welcome" czy "Tatar i Pies" ale problem z nimi jest taki że to tylko naklejka na drzwiach i zobaczyć można ją dopiero na miejscu. Na stronie Wrocław.pl istnieje lista, ale dla tych którzy jak ja nie są z Wrocławia niewiele ona mówi, no i nie była aktualizowana od ponad 2 lat. Dlatego żeby ułatwić życie sobie i innym spisałem miejsca z tej listy i przekształciłem na taką mapę, dodając kilka miejsc od siebie. Przed wybraniem się na obiad polecam najpierw wygooglować to miejsce bo wiele niestety już nie istnieje. Jeśli chcecie żebym dodał jakieś miejsce, wprowadził poprawki albo uważacie że któreś powinno być wyróżnione proszę skontaktujcie się ze mną przez Facebook, Instagram (linki są w menu) albo po prostu w komentarzach na samym dole strony.

Na samej górze listy są miejsca oznaczone na złoto które osobiście uważam za te które zasługują na szczególną uwagę 🐶

PS. Kucharz w Bułce z Masłem na Włodkowica uwielbia dokarmiać pieski ❤️

Zmuszam się do pisania recenzji kulinarnych. Bo to rozwija, bo jest o czym we Wrocławiu pisać i zawsze mam wymówkę żeby poszukać miejsca w którym jeszcze nie byłem. To trochę ukraca moje marudzenie w wyborze miejsca na jedzenie do prostego „Nie byłem tu? To teraz będę.” Bez zbędnego wertowania menu i sprawdzania recenzji na internecie. Dzięki takiej losowości w wyborze trafiłem w miejsce do jakiego sam z siebie bym nie wszedł. Nie dlatego że odpycha! Przeciwnie :) Jest bardzo klasyczna, we francuskim stylu, tak że aż nie zwraca na siebie uwagi. Można przejść obok i nawet jej nie zauważyć. Za to skarby jakie kryją się w menu….

Może się mylę ale to chyba jedyne miejsce w mieście gdzie można zjeść żabie udka <3 Jadłem je pierwszy raz dlatego nie chcę oceniać tego jakie były bo się zwyczajnie nie znam. Mi bardzo smakowały, były mocno ale dobrze przyprawione i świeże. Nie były za drogie i nie było ich mało, jakby to nie brzmiało niewiarygodnie - można się najeść mimo że to raczej przekąska, ale ja przecież mało jem :) Ogólnym zaskoczeniem było to że mają całkiem sporą ofertę jedzenia chociaż sprawiają wrażenie kawiarni w której można wypić kawę i popracować czy przyjść pogadać ze znajomymi. A kawa tak á propos jest dobra (nie będę ściemniał że świetna, ale jest w porządku), polecam z chłodnym Calvados (niestety podają ciepłe).

Sprawdziłem obowiązkowo zupę cebulową, jedną z najpopularniejszych pozycji w kuchni francuskiej i tu się zawiodłem. Zupa była dobra, ale spodziewałem się bardzo dobrej - nie jest trudna a na pewno robią ją wystarczająco często aby ją dopracować. Zabrakło wina a bulion wydaje się być robiony z gotowca.

Innym zaskoczeniem było to że na menu kuchnia paryżanki się nie kończy. Miałem ochotę na naleśnika na słodko, nie znalazłem takiego w karcie ale Pani powiedziała że w sumie składniki mają więc mogą mi zrobić. I zrobili go fenomenalnie! Bardzo rzadko, a właściwie nigdy, nie spotykam takiego zrozumienia czym jest kuchnia. W każdej restauracji pracownicy są w pracy i trzymają się sztywno wyznaczonych reguł, w Le Bistrot Parisien załoga jest u siebie i ugaszczają nas jak przyjaciół.

Kończąc, bo nie chcę wystawiać jednoznacznej oceny, czy jadłem lepsze? Tak, zdecydowanie, ale nigdy nie jadłem lepiej :) Przed stosunek przystępnych cen do jakości to naprawdę dobre miejsce na lunch, nawet na randkę. Jest bardzo przytulnie, miło i czuć Francję. Miła odmiana dla dziesiątek Włoskich lokali.

https://www.facebook.com/lebistrotwroclaw/

(zdjęcie kradzone z ich facebooka)

Rozstania zawsze bywają trudne, jakby konieczne nie były. Rodzina ani znajomi w tym przypadku wcale nie pomagali, chociaż wielu po mojej decyzji poszło w moje ślady :) Nie piję alkoholu od pół roku. Nie tak że zupełnie unikam, na początku postanowiłem zrezygnować dla poprawy snu bo zorientowałem się że nawet po 2-3 piwach poprzedniego dnia ciężko mi wstać rano. Kac jest oczywistą i najbardziej odczuwalną konsekwencją picia ale za nim w kolejce stoi cała masa innych które umykają.

Pierwsze co poczułem już po kilku dniach to to że nie tylko wstaję wyspany koło 6 rano ale mam także więcej energii w ciągu dnia. Nie zabierałem się już tak długo i ociężale za obowiązki czy pracę - jeśli tylko wpadła mi do głowy myśl „jeszcze trzeba zrobić to i to” wtedy po prostu wstawałem i robiłem to od ręki. Kolejka zaległych obowiązków działa bardzo negatywnie na moje samopoczucie a jej brak i możliwość powiedzenia sobie „hej stary, spisałeś się dzisiaj! Pograj sobie czy coś, wieczór masz dla siebie i bez stresu” jest naprawdę przyjemna.

Kolejna kwestia to ciało. I tak jestem przecież nieziemsko przystojny i wysportowany 🙈 ale aktualnie jest jeszcze lepiej. Skóra odżyła, mięśnie są bardziej wydajne a twarz jest mniej spuchnięta i bardziej wypoczęta. Patrząc sam na siebie widzę że wyglądam jakbym wyszedł z choroby. Do tego trzeba dodać poprawioną kondycję i nie muszę chyba w tej kwestii nikogo już bardziej przekonywać 😁

Czuję się zdrowy i czuję się lepiej. Mam siłę rozwiązywać inne problemy codzienności oraz zapał do życia. Cieszę się że korzystam z życia na które mam więcej czasu (kwestia wczesnego wstawania) i pieniądze (głowa boli od tego ile w życiu wydałem na alkohol).

I żeby nie było, znajomym którzy to czytają nie muszę chyba nawet tłumaczyć, ale rzucenie alkoholu to nie jest kwestia zrezygnowania z kilku piw w piątek czy odpuszczenia imprezy na jakiś czas. Żłopałem codziennie po kilka, czasami kilkanaście piw. Od samego rana do śniadania do późnego wieczora. Nie chodziło o upijanie się - nie nie - po prostu lubię piwo i do tej pory piję piwo tyle że bezalkoholowe, dlatego nadal można mnie spotkać w barze 😁 Raz na jakiś czas dam się nawet namówić na zwykłe ale moja tolerancja na alkohol krytycznie się obniżyła i teraz już nawet po jednym czuję że wypiłem. Jednak jak już widać mnie z bursztynowym płynem na zdjęciu/imprezie to jest to sok jabłkowy lub bezalkoholowe 🙃 A piwa bezalkoholowe swoją drogą muszę bardzo pochwalić - mają bardzo złą reputację przez komercyjne wynalazki typu Lech Free których zgódźmy się - nie da się pić. Ale w barach można już kupić lepszej jakości piwa których niemal (lub czasem w ogóle) nie da się odróżnić od ich alkoholowych odpowiedników i są bardzo smaczne.

Kolejny temat to społeczeństwo. Pewnie myślicie że w Polsce nie da się nie pić bez uszczypliwości, ale jest zupełnie odwrotnie! Młodzi coraz częściej doceniają i podziwiają taki styl życia. Nie widzi się już w abstynencji problemów rodzinnych czy kapryszenia a odpowiedzialność i dojrzałość. Już nie ma „hehe” a jest „WOW!”😎 Wcale nie jestem mniej miło widziany na imprezach, ba! Nawet chętniej bo po pijaku jestem narcystycznym dupkiem 😂 Pewniej czuję się rozmawiając na imprezach bez strachu przed porannym moralniakiem. Nie ma żadnego skrępowania bo ja nie piję a inni tak, przecież w powietrzu nie wisi myśl że nie piję bo jestem alkoholikiem, nie piję bo nie chcę i nikt nie widzi przeszkód.

I to chyba tyle w temacie, miłego weekendu! A jak dzisiaj idziecie na imprezę, wypijcie za mnie jedno czy dwa 0% a ja lecę potańczyć 🥳

Szybko. Poważnie, to sprawa nad którą nie ma sensu się długo zastanawiać. Jeżeli dysponujemy chociaż godziną wolnego czasu w tygodniu, już spełniamy podstawowe wymaganie na wolontariusza. To w czym jesteśmy dobrzy i czy się „nadajemy” schodzi tak naprawdę na dalszy plan. Nadaje się każdy a co do kompetencji zapewniam że niemal nie ma stowarzyszeń wymagających czegokolwiek ponad motywację do pracy. Każde stowarzyszenie przyjmie Cię z szeroko otwartymi ramionami jeśli się do nich zgłosisz. Wierz mi, byłem zarówno wolontariuszem jak i zarządzającym. Zastanowić się chwilkę można za to nad tym czego TY oczekujesz od stowarzyszenia lub fundacji – bo pomaganie może być wygodne.

Post może być trochę chaotyczny, nie mam weny po długiej przerwie 😀

Wolontariat zazwyczaj można sobie zorganizować bardzo elastycznie jeżeli chodzi o czas pracy. Osoby zarządzające doskonale zdają sobie sprawę z tego że wolontariat robisz w czasie wolnym, po pracy lub szkole i choć nie powiesz o tym wprost – Twoje życie prywatne ma priorytet. Wbrew pozorom nam (jako prowadzącym wolontariat) bardzo zależy na tym żebyś nie czuł się zmęczony i nie poświęcał na pracę zbyt dużo czasu. Zmęczeni wolontariusze odchodzą a to oczywiście dla nas kłopot i wolimy zadbać o ich komfort aby zostali z nami jak najdłużej, i jeszcze sprowadzili znajomych 🙂

Bardzo istotne jest aby wiedzieć jak takie stowarzyszenia działają od wewnątrz. W większości przypadków formalnościami i biurokracją zarządzają także wolontariusze w swoim wolnym czasie. Chociaż chcielibyśmy inaczej, nie da się dotrzymać jakości „obsługi” takiej jaką spotyka się w normalnych firmach czy komercyjnych organizacjach. Wolontariusze zazwyczaj są młodzi, nie mają doświadczenia w zarządzaniu projektami, mają wiele niekoniecznie dobrych pomysłów wprowadzających chaos. Organizacja różnych wydarzeń czy spotkań to często partyzantka i często w trakcie zmieniają się plany, bądź na to przygotowany.

Jak się zgłosić?

Najlepiej bezpośrednio do stowarzyszenia. Większość organizacji ogłasza się w tzw. centrach wolontariatów ale współpraca z nimi także bywa różna. Na porządku dziennym jest to że nie dostajemy od wspomnianych centrów wszystkich zgłoszeń, że dane tam są nieaktualne (zespół zmienia członków, czasem nawet nie wiemy że poprzedni członkowie gdzieś się ogłosili żeby zaktualizować dane), najpewniejszą drogą zawsze jest bezpośredni kontakt.

Ile trwa rekrutacja?

To zależy od wielu czynników. Największą grupą wśród wolontariuszy są studenci, zgłaszają się zaraz na początku roku akademickiego i w tym czasie rekrutacja może się znacznie przedłużyć, w innych przypadkach prawie zawsze dostaniesz odpowiedź w ciągu 2-3 dni.

Jak wygląda praca?

Najpewniej inaczej niż się spodziewasz. Nie będziesz traktowany jak bohater, najpewniej nie usłyszysz nawet „dziękuję”, dyplomy też są rzadkością. Zderzenie z rzeczywistością bywa rozczarowujące. Dostaniesz swój przydział jak pracownik w fabryce, harmonogram i zakres obowiązków który co jakiś czas będzie kontrolowany. Osoby którym pomagamy często podchodzą do pomocy tak że im się ona po prostu należy, to przykre ale takie są realia. Wszyscy szybko przestają traktować wolontariat jako szczytny cel a zaczynają postrzegać go jako społeczny obowiązek. Że tak trzeba i już. Sam/a to szybko zrozumiesz. Ale to nie znaczy że Twoja pomoc nie jest istotna, jest niezwykle ważna i masz prawo być z siebie dumnym. Dziękuj sobie za nią każdego dnia!

Co jeśli taka forma pracy mi nie pasuje?

To normalne, jeżeli czujesz się na siłach i chcesz robić więcej to nie bój się zapytać o inne potrzeby. Każda organizacja potrzebuje pomocy „wewnątrz” – jak mówiłem, sprawy papierkowe i organizacyjne też robią wolontariusze i tu także przyda się każda dodatkowa para rąk. Pomoc potrzebna jest we wszystkim – w organizacji wydarzeń, w szukaniu sponsorów, w rekrutacji wolontariuszy, przygotowywaniu materiałów do sieci społecznościowych i całej masie innych zadań. Nie obowiązuje tu ścisła hierarchia i na nic nie trzeba sobie specjalnie zasłużyć. Jeśli tylko podołasz możesz wziąć na siebie każde zadanie, rzuć pomysłem komuś wyżej a szybko coś Ci znajdzie.

Nie wiem czy wyczerpałem temat wystarczająco, jeśli nie to daj znać w komentarzach. Zawsze mogę zaktualizować post o nowe pytania i odpowiedzi 🙂 Miłego wieczoru.

PS. a jeżeli chciałbyś popracować ze mną, zapraszam na https://aniolywiedzy.pl 😀

Mogłoby się wydawać ze w XXI wieku fotografia analogowa to już tylko hipsterski wymysł a aparaty cyfrowe rządzą na każdym polu fotografii. Fakt, trwa ostatnio boom na aparaty analogowe głównie przez nostalgię stad kosmiczne kwoty osiągają głównie znane wszystkim Zenity i ich obiektywy Helios ale uwadze umyka fakt że wielu fotografów wciąż używa analogów z powodów bardziej praktycznych i estetycznych niż przyzwyczajenia a nawet przez ich niezastąpioność w wielu obszarach fotografii. Uwaga, przecinki nie są moją dobrą stroną! 😀

Praktycznie niczym nieograniczona wielkość materiału światłoczułego jest chyba najczęściej przytaczanym przeze mnie argumentem za analogami. Jeżeli jesteś już w miarę obeznany ze sprzętem cyfrowym zapewne wiesz czym jest matryca cropowa i pełnoklatkowa oraz jak wiele w plastyce obrazu daje zmiana z pierwszej na drugą choć dzieli je tylko kilka milimetrów w rozmiarze. A teraz wyobraź sobie jak wielka będzie różnica w zdjęciu zrobionym matrycą 10 lub nawet 100 razy większą?! Owszem, istnieją matryce srednioformatowe ale po pierwsze, dobrze wiemy ze już pełna klatka osiąga nieosiągalne dla początkującego fotografa ceny – średni format natomiast zaczyna się od 40 tysięcy złotych żeby osiągnąć nawet 300 tysięcy. Co po drugie i tak nas to tylko zbliża do właściwości obrazu z taniego aparatu za 100-200 złotych bo nawet te najdroższe matryce nie osiągają wielkości 6×7 centymetra.

Ponieważ aparaty średnioformatowe zazwyczaj łapią szerokie kąty przyjęło się robić nimi zdjęcia z wysokości biodra

Kolejna zaleta to, jak już wspomniałem, cena. Tak jak sensowny aparat cyfrowy dla profesjonalisty zaczyna się koło 7-8 tysięcy złotych tak od tej ceny w świecie analogowym kupuje się już egzemplarze kolekcjonerskie, rzadkie i wyjątkowe. Naprawdę dobry sprzęt w średnim formacie (czyli rozmiar kliszy większy od tak zwanej pełnej klatki) to 1500-3000 złotych. Jest tu pewien haczyk bo przecież nie płacimy za to co w cyfrze jest najdroższe czyli wielorazową matrycę. Tutaj musimy płacić dodatków za eksploatację co obecnie kosztuje mnie około 40PLN za bardzo dobrą kliszę na 12 zdjęć w formacie 6×6 + 8PLN wywołania bez odbitek. „Cyfrowe” odbitki robię sam i do tego jeszcze wrócę. O wiele taniej wychodzi robienie zdjęć na kliszy małoobrazkowej 35mm (tak, to co dla cyfry jest „pełną” klatką dla analogów jest ledwie „małym” obrazkiem 😉 ). Klisze te kosztują 20-40 złotych za profesjonalne lub nawet poniżej 10 złotych za „zwykłe” a starcza to na 36 zdjęć. No ale przecież to ten sam rozmiar co pełna klatka wiec po co to?

Kolory, kontrast i ziarno bez wysiłku. Wielu fotografia analogowa kojarzy się jako „ta trudniejsza” choć w praktyce jest zupełnie odwrotnie 🙂 owszem, zrobienie zdjęcia cyfrą to kwestia sekund i już jest na komputerze, jednak to tylko zdjęcie z którego aby powstała dobra fotografia należy poświecić często wiele godzin w Lightroomie natomiast klisza załatwia za nas większość roboty. Każda klisza jest wyjątkowa i dobranie odpowiedniej jest bardzo ważne. Ja zazwyczaj sprawdzam sobie przykłady wpisując jej nazwę w serwisie Flickr i na tej podstawie podejmuję decyzję czy ją kupić czy nie. Można porównać to do gotowych presetow Lightrooma przy czym dobrze wiemy ze nie zawsze one działają jak byśmy chcieli, klisza działa zawsze 😉 można podobny efekt uzyskać obrabiając odpowiednio cyfrę ale większość fotografów tego nie potrafi (nawet jak myśli ze potrafi) no i po co się męczyć? 🙂 (wspominam tu o fotografii kolorowej, w przypadku fotografii czarnobiałej faktycznie jeszcze czeka nas sporo pracy przy wywoływnaiu i robieniu odbitek)

Mówiąc o fotografiach analogowych nie można nie wspomnieć o „tym czymś” co wszyscy kojarzą ze starymi fotografiami. Ten ciężki to opisania technicznie nostalgiczny wygląd ceniony przede wszystkim przy portretach powinien być najważniejszą zaletą przy wyborze analoga. Zdjęcia cyfrowe nawet po obróbce wydają się być zbyt prawdziwe i zbyt dobre jakościowo a trzeba pamiętać ze istotą fotografii artystycznej czyli fotografiki jest wzbudzanie emocji, ciepłe nostalgiczne emocje są wyjątkowo w cenie.

Ten wpis nie wyczerpuje tematu fotografii analogowej ale wydaje mi się że zupełnie wystarcza aby zrozumieć dlaczego nadal jest na czasie i czy jest odpowiednia dla Ciebie, jeżeli masz inne pytania to śmiało pytaj w komentarzach!

Przygotowywanie dobrych steków nie jest łatwe, a znalezienie dobrych steków na mieście jest jeszcze trudniejsze. Dawno nie jadłem smacznych i z porządnego mięsa stąd kiedy na blogu Wrocławskich Podróży Kulinarnych przeczytałem że w „Campo” są „niezaprzeczalnie najlepsze” powiedziałem SPRAWDZAM! Ceny są wysokie a o autorze podróży ostatnio mówi się że jest przekupny i mało wiarygodny stąd podjąłem niemałe ryzyko idąc niemal w ciemno ale, żeby nie przedłużać, od razu mówię że było warto. Prawie… 😉

Steki

Tak, steki są najlepsze. Świetnie wysmażone, soczyste, świeże i z mięsa odpowiedniej do ceny jakości. Poważne, ciężko im cokolwiek zarzucić. O nich już teraz mogę skończyć bo do niczego się nie mogę przyczepić. Niestety tylko w przypadku steków można sypać pochwałami bez końca. Cała reszta wypada słabo, a w towarzystwie takich steków aż nieprzyzwoicie słabo. Na tym samym talerzu spektrum rozciągało się od wyróżnienia Michelin po osiedlowy bar mleczny (i to słaby).

Dekoracje

Kotlet został położony na starym liściu sałaty, takim ewidentnie kilkugodzinnym – jaka różnica? Taka no że sałata po kilku godzinach robi się gorzka, zwietrzała i brązowa. Jaki sens przy kotlecie za 100PLN oszczędzać 20 groszy na liściu sałaty? Główka kosztuje 1,50PLN a jeden jej liść popsuł wrażenia. Na liściu posiekany szczypiorek też już wyschnięty i pomarszczony. Naprawdę nie trzeba być szefem kuchni żeby na pierwszy rzut oka rozpoznać nieświeże zioła które bardzo psują efekt estetyczny. Na liściu pod szczypiorkiem sos, wyglądający mocno jednoznacznie, ale smaczny – podobno, bo szczerze to trochę się brzydziłem żeby samemu spróbować.

Sosy

Sosy bardzo smaczne. Spróbowałem wszystkich i każdy bardzo smaczny a co najważniejsze wyjątkowy. Widać że Campo ma własne podejście do sosów i starają się aby były dopracowane. Sos berneński była najlepszy jaki kiedykolwiek jadłem, maślano-waniliowy, przysiągłbym że czuć w nim nawet tarty wężymord. Pieprzowy nie był mdły, ziołowy świeży a winny nie za słony. Sosy winne łatwo przesolić, tutaj udało się znaleźć złoty środek ale kosztem niewystarczającej redukcji. Sos winny był rzadki dosyć długo aż schłodniał, dopiero wtedy nabrał odpowiedniej konsystencji, ale tragedii nie było, przy cenie 14PLN za 4 sosy było zupełnie wystarczająco dobrze.

Dodatki

Sprawdziliśmy warzywa z pieca i frytki bo to chyba najczęściej wybierane pozycje do steków, no i sami mieliśmy akurat na nie ochotę. Warzywa były jak najbardziej OK, wielki plus za podanie ich na gorącym półmisku, mały minus za twardy bakłażan. Przed pieczeniem czy smażeniem należy go najpierw wymoczyć w solance, kucharz zdaje się o tym nie wiedział, ale to powszechny błąd który można wybaczyć. Frytki to dla odmiany klapa na całej linii. Campo chwali się że smaży je 3 razy, najwidoczniej za każdym razem źle. Były miękkie, całe utaplane w przysmażonych fusach, niesmaczne i całe w dziurach po wycinaniu wad ziemniaka. Nie tak robimy frytki a już na pewno nie jeżeli liczymy za nie 12PLN, za tyle można kupić o niebo lepsze frytki belgijskie w dowolnym foodtrucku. Jestem pewny że metoda potrójnego smażenia była zaczerpnięta od Toma Kerridge odznaczonego przez Michelin za swoje frytki ale najważniejsze w jego przepisie nie jest potrójne smażenie a odmiana ziemianka. Przede wszystkim należy wybrać odmianę od niskiej zawartości skrobi. Odmiana ziemniaka to klucz do dobrych frytek a tutaj po wyciętych dziurach wnioskuję że wzięto pierwszą lepszą. Następnie, jeżeli frytki wychodzą nam zbyt miękkie przy tylu smażeniach polecam smażyć raz a zmiękczyć podgotowując je najpierw w solance – to nie tylko zmiękczy je od środka ale wypłucze skrobię i nada im słoności nawet w samym środku.

Wystrój

Pięknie, po prostu pięknie. W przestronnej sali gęsto upchano stoliki ale jeżeli nie ma zbyt wielu gości to można porozmawiać bez obaw że wszyscy dookoła słyszą. Toalety czyste, przestronne, plus za krem do rąk poza samym mydłem. Styl niby taki jak lokali dookoła bo najpewniej dzierżawca tego wymaga ale jednak ma w sobie coś wyjątkowego i bardziej luksusowego niż u sąsiadów. Wypadałoby tylko postawić jeszcze wieszak na płaszcze.

Obsługa

Kelnerzy, chociaż ciężko powiedzieć czy to kelnerzy bo widziałem jak nakładają i kroją niektóre potrawy, bardzo mili i niepompatyczni. Niby na luzie ale z pełnym profesjonalizmem. Rozmawiałem z połową personelu i każdy zrobił fajne wrażenie.

To chyba tyle, moja opinia wcale nie ma być negatywna, bo teraz jak czytam to drugi raz taka może się wydawać. Ogólne wrażenia są bardzo pozytywne, jeżeli wezmę drugą pracę to może nawet będzie mnie stać żeby do Campo chodzić częściej. Za steki można Campo pochwalić i tak chciałem zrobić zwracając uwagę tylko na kilka poważnych błędów i chyba niepotrzebnie się aż tak na nich skupiłem, ale zawsze łatwiej wytykać komuś wady jak zalety. 🙂

Reakcje wśród nowych znajomych na to że pracuję z domu są skrajne różne, albo to zazdrość albo współczucie, i słusznie bo praca zdalna ma zarówno duże plusy ale i duże minusy.

Zacząłem pracować zdalnie coś koło 2014 roku, nie przez to że chciałem, nawet nie wiedziałem że tak można. Ot, taka była oferta i tyle, nie miałem jeszcze żadnego wyobrażenia o tym co mnie czeka. Jedyne o czym właściwie myślałem to to że nie będę musiał marznąć na przystankach tramwajowych (to była zima, a ja nie miałem i nadal nie mam prawa jazdy…). Początek był fajny, w sumie nadal dobrze mi się tak pracuje, nie mowię że nie, ale wtedy wszystko było super. Wady zaczęły dosięgać mnie po kilku miesiącach. Mogłoby się wydawać że chodząc do biura o konkretnych godzinach jesteśmy zwykłymi pracownikami, ciemiężonymi korposzczurami, kiedy to właśnie praca w biurze daje więcej luzu i „bycia człowiekiem”. W biurze można spędzić nawet i dwie godziny dziennie na rozmowach, kawie, luźnych burzach mózgu. W domu jesteśmy sami, niby fajnie bo można się skupić ale brak regularnych kontaktów z ludźmi powoduje że o skupienie jest jeszcze trudniej, i to tyczy się nawet introwertyków. Życie w stadzie jest naszą naturą i jego brak odbija się na samopoczuciu. Po tych kilku miesiącach podupadło samopoczucie, uświadomiłem sobie że nie będąc w biurze nie jestem dla nikogo kolegą z pracy. Jestem pozycją na liście kontaktów która wykonuje powierzone zadania, tak zwanym zasobem.

I OK, są tam jakieś imprezy integracyjne ale raz że w korpo jest taka rotacja że praktycznie co imprezę zespół wygląda inaczej to i nie zaspokaja to potrzeby towarzystwa. Przez 2-3 dni powspomina się na telekonferencji „ho-ho, aleśmy pochlali!” i później wszyscy wracają do życia po staremu. Do wiecznego stres o terminy i ciągłego zmęczenia tym stresem i tym że wbrew pozorom w domu ciężko odpocząć. Na miejscu, czyli tym tak zwanym on-site jest luźniej, każdy jest świadomy że ciężko pracujemy i trzeba sobie zrobić przerwę albo odejść od komputera żeby przemyśleć zadanie, wtedy kto chce ten wstaje i idzie gdzie akurat ma ochotę i nikogo to nie dziwi, każdy wie że nie ma go przy biurku i zaraz wróci. Pracownik zdalny ma za to zakodowane że musi być dostępny, że w każdej chwili ktoś może napisać i każda minuta opóźnienia w odpowiedzi wygląda źle. Jakiekolwiek odejście od komputera jest stresujące bo właśnie w tej chwili ktoś może napisać, a jeśli nie odpiszemy od razu to wezmą nas za bumelanta. Raz, drugi, trzeci, a za którymś razem kiedy nie ma nas akurat przy komputerze można już stracić kontrakt. Druga sprawa to nadmiar zadań pobocznych – w biurze widzimy że ktoś jest zajęty albo akurat z kimś rozmawia więc czekamy zanim sami do niego podejdziemy z naszą sprawą. Jeżeli za to kontakt z nami odbywa się zdalnie to nikt nie wie na ile jesteśmy aktualnie zajęci, po prostu pisze, i często równolegle pisze tak kilka osób i odpisywanie wszystkim na raz jeszcze bardziej stresuje.

I to nie jest tak że praca zdalna ma same wady. Zalet jest bardzo dużo a z wadami można sobie poradzić. Przede wszystkim jak widać, stres spowodowany jest głównie nadmiarem pracy w jednej chwili. Jest kilka sposobów jak to ogarnąć:

• używać statusu „Nie przeszkadzać” na komunikatorach
• czas zaoszczędzony na dojeździe do biura można częśćiowo przeznaczyć na zbudowanie planu dnia i organizację
• Wyznaczyć sobie stały tryb pracy, osobiście polecam „pomidorki” – 25 minut pracy bez rozpraszaczy i 5 minut relaksu, w ogóle nie myśląc o pracy. Co kilka takich robimy dłuższą przerwę. Lepiej sprawdza się kuchenny minutnik niż aplikacja bo głośny dzwięk fajnie „przerywa” obecny tryb, a aplikacja aż się prosi o wyłączenie dla świętego spokoju.
• Dużo rozmawiać z innymi z pracy. Zadzwonienie do kogoś na kilka minut żeby pogadać o życiu prywatnym buduje więzi a serio nie jest niczym złym, dokładnie to samo zrobilibyście w biurze w ekspresie.
• Wymagać od siebie asertywności. Pracownik zdalny musi umieć odmawiać zajęcia się zadaniem już na teraz. Czasem inni muszą poczekać i to jest w porządku a ty robiąc dwa zadania na raz i tak nie zrobisz ich dobrze (a to dodatkowo demotywuje).
• Wytłumaczenie domownikom że praca z domu to taka sama praca. Żadnego „możesz wynieść śmieci za chwilkę?”, „Skoro jesteś w domu to przypilnuj dziecka.” – NIE! Nie ma nas w domu, jesteśmy w pracy i nikt z domowników nie potrafi określić jak bardzo zajęci jesteśmy i nie może nas wybijać ze skupienia. Kanapki wolno podsuwać ale nawet proste pytania czy prośby rozpraszają.
• Od siebie wymagać tego samego. Załatwianie prywatnych spraw w czasie pracy bo przecież „skoczę teraz i najwyżej zostanę dłużej żeby odrobić” to straszna pułapka. Weź urlop raz na jakiś czas i przeznacz go na pozałatwianie wszystkich spraw albo zrób to PO pracy. Dokładnie tak jakbyś zrobił pracując w biurze.

Jestem pewny że jeszcze coś chodziło mi po głowie, jak sobie przypomnę to podmienię ten punkt 🙂

Jeżeli zepniemy się i zorganizujemy sobie pracę rygorystycznymi zasadami mamy szansę uniknąć stresu i zalegającej gdzieś na boku pracy. To trudna sztuka ale jeżeli się jej nauczymy mamy szansę zyskać wiele więcej, i według mnie to jest tego warte. Przede wszystkim:

• Godzina/dwie dziennie więcej dla nas bo tyle zyskujemy średnio na dojeździe i szykowaniu się do pracy.
• Prywatność. W domu możemy pracować jak chcemy, możemy potańczyć, pośpiewać (uwielbiam śpiewać przy pracy), słuchać głośno muzyki, stroić głupie miny, puścić bączka czy ogólnie czuć się na luzie.
• Stanowisko pracy po naszemu, w biurze jednak trzeba zachowywać porządek, a przecież „artystyczny nieład” na biurku jest nieunikniony i sprzątanie go to syzyfowa praca.
• Więcej miejsca dla siebie, biura zazwyczaj mają wąskie biurka.
• Brak krytykujących spojrzeń. O ile należy pilnować się przed rozpraszaniem to jednak czasami trzeba coś przemyśleć a wtedy dobrze sprawdza się papieros czy pogapienie się przed siebie, szefowie nie zawsze to rozumieją i oskarżają o lenistwo.
• Pieniądze! Dojazd do pracy kosztuje ale najwięcej pieniędzy zawsze wydawałem na jedzenie na mieście w przerwie lunchowej, Boże, ile pieniędzy można zaoszczędzić jak taką przerwę poświęcimy na zrobienie czegoś w domu. Pomijając już to że niektórzy pracodawcy do pracy zdalnej dopłacają bo pozwala im to zaoszczędzić na biurze.
• Samotność. Tą taką pozytywną. O ile w biurze zawsze jesteśmy wśród ludzi i nie można być samemu tak w domu można i nie jest się w razie wypadku na to skazanym. Samotność jest opcją, bo pracownik zdalny zawsze ma pod ręką jakiś open space czy pobliskie biuro.
• Podróże. Zawsze możemy wziąć laptopa w plecak i jechać w Bieszczady albo nawet na zagraniczną wycieczkę.

Wydaje mi się że suche porównanie wad i zalet wyczerpałem wystarczająco, dodać mogę jeszcze tylko że na temat pracy z domu/zdalnej trzeba spojrzeć szerzej. To nie tylko lokalizacja naszego biurka, to już swoisty styl życia który wybierają przede wszystkim młodzi i podróżujący ludzie. Nieważne czy piszemy posty, programujemy czy tworzymy grafikę, jeżeli praca pozwala nam wyciągnąć się na łące z psem i kubkiem herbaty to nigdy nie czujemy że pracujemy.

Piesi nie znoszą rowerzystów, kierowcy samochodów nie znoszą rowerzystów, kierowcy autobusów nie znoszą rowerzystów, nie mam pewności ale jestem gotów się założyć że motorniczy także nie znoszą rowerzystów. I nie ukrywam że wiem doskonale że każdy z nich ma swoje powody. Właściwie rowerzystów lubią tylko inni rowerzyści, dlatego że da się rowerzystów lubić jeżeli zna się rowerową codzienność 😉 Postaram się wytłumaczyć innym dlaczego jesteśmy tacy wkurzający na drogach 😛

Rowerzyści jeżdżą po jezdni mimo że na chodniku jest ścieżka rowerowa.

To chyba najczęstszy powód obtrąbiania mnie i pokazywania niemiłych gestów, nie dziwię się – kierowca chciałby jechać jak najszybciej a przed sobą ma zawalidrogę. To nie jest tak że chcemy manifestować to że jesteśmy pełnoprawnymi członkami ruchu i ulica jest też dla nas, przeciwnie, uwielbiamy ścieżki rowerowe bo to one są dla nas. Nie musimy martwić się o wymijające nas ze złością na centymetry samochody. Ruch jest mniejszy i prostszy, jest ciszej, nawierzchnia jest zazwyczaj lepsza i kiedy mamy tylko taką możliwość to wjeżdżamy na ścieżki. Nie każdy jednak zdaje sobie sprawę że o ile droga dla samochodów jest projektowana przez specjalistów, przechodzi wiele weryfikacji i musi spełniać masę kryteriów tak ścieżki rowerowe są zazwyczaj prowizoryczne. Ustala się je tam gdzie jest na to miejsce często bez większego zastanowienia się czy ma ona w ogóle sens. I tak w moim kochanym Wrocławiu (w którym sytuacja ze ścieżkami w centrum i tak jest wyjątkowo dobra) co rusz trzeba jechać równolegle do ścieżki bo nie ma zwyczajnie jak na nią wjechać. Druga sprawa to to że linie po czasie się wycierają i poza centrum oznaczenie ścieżek jest ledwo widoczne.

Zdarza się też że kierowcy nie są świadomi że ścieżki rowerowe bywają także jednokierunkowe (rowerzyści także często tego nie widzą i nagminnie jeżdżą pod prąd). Dokładnie taki problem jak z wjazdem ja ścieżkę jest też ze zjazdem z niej. Kiedy znamy drogę do celu wiemy że ścieżka obok nas zaraz skręci a na jezdnie nie będzie jak wjechać i będziemy musieli długo krążyć. Pomijając już to jak często na ścieżkę się nie da wjechać bo stoi na niej samochód na awaryjnych bo w to aż trudno uwierzyć,

Rower jest taki wąski a rowerzyści jadą środkiem pasa.

To także nie jest manifestacja naszych praw do jezdni ani nasze widzi-mi-się. Właściwie im większy ruch na drodze tym dalej musimy trzymać się krawężnika. Kierowcy uwielbiają pokazywać nam jak niemile widziani jesteśmy na drodze mijając nas z dużą prędkością nierzadko szturchając nas lusterkiem. A prawo do odległości mijania rowerzysty nie wzięło się znikąd – blisko krawężnika są studzienki kanalizacyjne i dziury w asfalcie. Dla samochodu to ledwie głuche puknięcie w kabinie ale dla rowerzysty to duże ryzyko utraty kontroli nad kierownicą, szanse są równe na to że polecimy z rowerem na chodnik i tam się trochę obijemy lub polecimy w lewo prosto pod koła samochodów co w najlepszym wypadku skończy się tylko ciężkim kalectwem. To dlatego mamy prawo do tego półtora metra jezdni abyśmy mogli w każdej chwili odbić w lewo i ominąć przeszkodę.

Rowerzyści pchają się między samochodami na sam przód pod światła.

Tak, rozumiem że wielu kierowców może boleć to że rowerzysta sobie wjedzie na śluzę przed wszystkich i pojedzie pierwszy ale to dwustronna korzyść. My owszem ruszymy pierwsi ale rower ma większe przyspieszenie od samochodu i kiedy kierowcy ruszą na zielonym to rowery są już daleko z przodu i nie „pałętają się” przeszkadzając między samochodami, bo jeżeli będziemy musieli stać między samochodami to wtedy samochody będą musiały czekać aż my się rozpędzimy.

Rowerzyści nie patrzą na przepisy i jeżdżą na czerwonym.

Spotkałem kiedyś jednego zapalonego rowerzystę który powiedział „światła mają charakter informacyjny i jeżeli uważasz że można przejechać to można jechać” – uważam że był kretynem i przepisów należy się bezwzględnie trzymać. Może ktoś w komentarzu wytłumaczy takie zachowanie ale ja osobiście na czerwonym stoję jak należy.

Rowerzyści nie wskazują kierunku jazdy ani nie patrzą za siebie.

To faktycznie spory problem bo stwarza zagrożenie ale niekoniecznie bierze się z głupoty prowadzących. O ile zazwyczaj z wystawieniem ręki nie ma problemu to jednak często to trudne na przykład na brukowanej jezdni lub przeciętej torami tramwajowymi – nie da się jechać po takiej nawierzchni nie trzymając się oburącz. Podobnie trudna jest nagła zmiana kierunków kiedy jedziemy raz w jedną a później w druga stronę – czasami zwyczajnie brakuje czasu na zmianę rąk. Wiem że może być denerwujące ale nie jesteśmy w stanie tego przeskoczyć, możemy tylko prosić aby kierowcy brali to pod uwagę. Nie zawsze też mamy możliwość upewnić się czy ktoś jest za nami z kilku przyczyn: nie mamy lusterek, owszem są jakieś improwizowane wynalazki ale sprawdzają się tylko przy małej prędkości. Przy większych drgania kierownicy sprawiają że i tak w nich niczego nie widać a odwrócenie się do tyły to ryzyko że wjedziemy w dziurę. Znowu musimy prosić o wyrozumiałość.

I wydaje mi się że to już wszystko co ludzie zarzucają rowerzystom, nie chodzi mi o to aby dyskutować kto ma lepiej a kto gorzej. Myślę że kluczem do poprawy sytuacji na drodze jest wzajemne zrozumienie bez trąbienia i rzucania mięsem na jezdni. Pozdrawiam i szerokiej drogi!

Kilka dni temu zostałem poproszony żeby pokazać coś ciekawego na pewnym meetupie IT w Gdańsku. Nigdy tam nie byłem, ba – nigdy o takim nawet nie słyszałem bo dopiero co przeprowadziłem się z drugiego końca Polski a tam w takich spotkaniach udzielałem się tylko lokalnie. Generalnie jestem człowiekiem o słabych nerwach więc łatwo się tremuję i raczej nie lubię prezentować, no ale spotkanie miało być programistów, ja jestem programistą to zgodziłem się bez namawiania. Zawsze to dobra okazja poznać tutejszych a później pójść z nimi na piwo.

Kiedy ludzie dopiero zaczęli przychodzić i siadać na ławkach ja już siedziałem pod projektorem i ustawiałem sobie scenariusz w myślach: w tym momencie rzucić suchym żartem, w tym zadać pytanie a w innym pokazać przykład czy opowiedzieć ciekawostkę. W sumie: pomimo mojej tendencji do tremowania się byłem spokojny i pewny że spotkanie będzie udane; Problemy zaczęły się zaraz przed moją prezentacją jak sala była już wypełniona prawie kompletnie. Było dużo osób ale chodziło o to że nie byli typowymi programistami do jakich przywykłem, jak się później dowiedziałem to byli głównie: HRy, TMowie, PMowie, testerzy czy javowcy; słowem – osoby których nie ma potrzeby dopuszczać do kodowania per se. Zorientowałem się że jako jedyny (później okazało się że jest jeszcze jedna) mam prezentacje o programowaniu, reszta to zarządzanie projektem, zespołami czy zasobami. Głównym elementem kilku było zaprezentowanie osiągnięć swojego zespołu.

Jakiś czas później tamta sytuacja dała mi do myślenia. Na większości konferencji i meetupów IT na których byłem właśnie tak wygląda agenda. To nasza wina. Zmieniamy sobie priorytety i nad umiejętności stawiamy sukces. My jako programiści przestaliśmy mówić o programowaniu, nasz sposób na życie stał się naszym sposobem na zarabianie pieniędzy i prowadzenie biznesu. Nie wiem dlaczego. Cały sukces (bo znasz nieszczęśliwego programistę?) który osiągnęliśmy zawdzięczamy pasji, chęci nauki i nieodpartej pokusie sprawdzania co jeszcze da się zbudować, a nie z chęci zysku i potrzeby poklasku. Słabo skończyli Ci którzy próbowali odwrotnie. Nie w tym rzecz żeby odcinać się od środowisk zarządzających, one są przecież niezbędne żebyśmy mogli robić to co lubimy (no i mieli za co :] ). Rzecz w tym żebyśmy odzyskali świadomość tego że lubimy pisać kod a zarządzanie to nie jest działka programisty (a przynajmniej nie większości). Że spotkania IT powinny skupiać się na IT a nie biznesie. Że kilka lat temu nie przejmowaliśmy się tym jak bardzo nasza firma wyjdzie na zachód ani tym w jak wielkiej korporacji będziemy pracować.

Spotykajmy się na konferencjach i meetupach żeby zaprezentować swoje umiejętności i podzielić wiedzą a nie żeby zaprezentować swój biznes. Przecież każdy z nas woli pooglądać nowe algorytmy, nowe API i nowe Frameworki niż wyniki finansowe konkurencyjnej firmy. Jasne, dobrze się dowiedzieć jakimi metodami to zrobili i wprowadzić je u siebie ale czy jest sens oglądać kilkanaście różnych prezentacji o tym jak ktoś wprowadził AGILE i jak mu z tym dobrze? Staram się nikogo nie atakować ani nie obrazić, ten problem dotyczy też mnie tylko nie miałem dotąd okazji tego zauważyć. Po prostu chciałbym móc pójść na meetup i poznać a nie jak uruchomić startup. Mam nadzieję że mój Weltschmerz jeszcze ktoś podziela.

Poniżej umieszczam listę najczęściej zadawanych pytań, post jest przeznaczony dla grupy „Użytkownicy Linux/BSD” ale nic nie szkodzi go obserwować. Post będzie systematycznie aktualizowany o nowe treści.

Jaka dystrybucja jest najlepsza?

nie ma jednej doskonałej dystrybucji, musisz sam zdecydować która odpowiada Ci najbardziej:

• Arch – dystrybucja zyskująca na popularności, przeznaczona dla zaawansowanych użytkowników. Trudny w konfiguracji, przypominający Gentoo.
• Ubuntu – prosty w instalacji, obsłudze i całkiem ładny. Nie daje się za to za mocno konfigurować
• Debian – prosty w instalacji, ma dużą społeczność. Daje się konfigurować ale psuje się częściej od innych (konkretnie repozytoria)
• Linux Mint – lekki, prosty w obsłudze, oparty na Ubuntu. Daje się łatwo konfigurować i jest mało wadliwy
• Fedora – prosta w instalacji i obsłudze, ma średnią społeczność. Daje się łatwo konfigurować, mało się psuje i podąża za filozofią RedHat
• Elementary OS – bardzo ładny, prosty w obsłudze i oparty na Ubuntu. Przystosowany dla zwykłego użytkownika ale bywa wadliwy.
• OpenSuse – bardzo łatwo daje się konfigurować, stabilny system z dużą społecznością do profesjonalnych zastosowań.

Skąd mam wiedzieć co będzie dobrze działać na Wine?

Sprawdź na https://appdb.winehq.org .Można także użyć aplikacji która konfiguruje dla nas Wine pod konkretne programy: https://www.playonlinux.com/pl/

Jakie są alternatywy programu X na Linuxa?

Sprawdź na http://alternativeto.net

Na jakim Linuxie najlepiej będzie działać karta graficzna/modem/wifi X?

w tej chwili większość dystrybucji załącza podobny zestaw sterowników, to zajmuje mało miejsca. Najpewniej twój sprzęt będzie działał na każdej tak samo od ręki, może ewentualnie wymagać doinstalowania pakietu ze sterownikiem, sterowniki są niezależne od dystrybucji. Dla pewności możesz wpisać w Google np. „Intel 915i Ubuntu”

Jaki typ partycji będzie widoczny jednocześnie na Windows i Linux?

Najłatwiejszym sposobem jest użycie exFat, działa bez problemu na Linuxie, Mac, BSD i Windowsie. Można użyć także Fat32 lub NTFS ale to ma zazwyczaj pewne ograniczenia

Co to jest kabel Wifi?

Nazywa się „Pigtail”:) https://www.elfadistrelec.pl/pl/pigtail-cable-tp-link-tl-ant24pt3/p/11031425

Po instalacji/aktualizacji Windowsa nie pokazuje mi się GRUB tylko od razu bootuje Windows, jak to naprawić?

Będzie Ci potrzebne jakiekolwiek LiveCD. Po jego uruchomieniu montujesz dysk z linuxem, chrootujesz się na niego i wykonujesz polecenie „grub-install /dev/sdX” (gdzie X to litera twojego dysku). Dobry opis znajduje się pod tym linkiem: http://www.ubuntu-pomoc.org/przywracanie-gruba-2-z-livecd/ (ten sposób zadziała nie tylko dla Ubuntu).Na przyszłość, jeżeli to możliwe, warto instalować systemy na dwóch osobnych dyskach. Wtedy możemy wybrać bootloader z poziomu BIOS.

W ostatnim tekście wspomniałem o IRCu i od kolegów z pracy (bo tekst pokazał się też w firmowym newsletterze) dostałem sporo wiadomości w tym temacie. Nie jako komentarz do tekstu tylko raczej pytania o IRCa. „A to jeszcze działa?”, „Ja słyszałem że to padło”, „Botnet” itp. Generalnie każdy wydawał się zaskoczony jak mówiłem że owszem, działa i to całkiem nieźle. W zasadzie można śmiało stwierdzić że na IRC szybciej znajdzie się kompana do pogadania jak na jakiejś grupie FB. Dzisiaj chciałem pociągnąć trochę dalej ten temat.

IRC żyje, ma się nawet całkiem nieźle i panuje na nim zdecydowanie większa kultura niż na FB. Skąd wzięło się przypuszczenie że coś z nim nie tak? Nie wiem ale sądzę że to przez to że mniej ludzi go używa niż powiedzmy 15 lat temu. To by w pewnym sensie znaczyło że IRC faktycznie przymiera ale „mniej użytkowników” jest w tym stwierdzeniu mylące. Ilościowo użytkowników jest tyle samo jak 15 lat temu, może nawet i trochę więcej. Za to procentowy udział drastycznie spadł. Za złotych czasów IRCa co tysięczna osoba łącząca się z internetem czatowała ( to są liczby wyssane z palca, w rzeczywistości dane były inne ale podobne, używam tych procentów dla „dobra przykładu”), dzisiaj (znowu strzelam) może jedna na 50 tysięcy. Jak widać udział procentowy zmalał drastycznie ale trzeba zauważyć że ilość użytkowników samego internetu w Polsce w tym czasie zwiększyła się prawie dziesięciokrotnie (tym razem nie strzelam, to dane z GUS).

Więc faktycznie z IRCem ostatnio słabo ale nie umiera, popadł po prostu w stagnację. W Polsce obecnie działają aktywnie 3 sieci: EFNet, PIRC i 6IRCNET; które łącznie mają ok. 2k użytkowników. Wszystkie popularne klienty IRC są nadal rozwijane. Można nawet już powiedzieć że IRC na nowo zyskuje na użytkownikach. Odkąd inwigilacja stała się popularnym tematem i naszemu rządowi ufamy nie bardziej jak rosyjskiemu, bardziej świadomi użytkownicy szukają transparentnych sposobów komunikacji, im prostszych tym lepiej bo łatwo je zrozumieć i zabezpieczyć. IRC nie ma na tym polu konkurencji (no może XMPP ale tam pokoje konferencji są bardziej skomplikowane), nie wymaga rejestracji konta, zezwala na silne szyfrowania, wspiera OTR (off-the-record messaging) i jest bardzo łatwo rozszerzalny. Większość programów klienckich i serwerów jest open source. Zalety można wymieniać jeszcze długo ale najważniejsza z nich to to że jest stabilny i przetestowany. Cryptocat, Threema, czy Tox nie mogą się równać z IRC. Brakuje im użytkowników i funkcji a w dodatku nie są przetestowane na szerszej grupie.

Zachęcam do łączenia się do sieci. Użytkownicy są zazwyczaj o wiele przyjemniejsi niż na facebookowych grupach, dysponuje się większą anonimowością a tematy są ciekawsze (to nie jest moja opinia, ogólnie twierdzi się że na IRC użytkownicy są inteligentniejsi) a przed niemile widzianym zachowaniem łatwo się chronić. No i dodatkowo, IRC jest strasznie hipsterski 🙂

To czy programistą trzeba się urodzić czy nie jest przez wielu uważane za kwestie sporną więc nie będę jej na razie poruszał. Natomiast przyczyna powołania do programowania jest oczywista: chęć tworzenia, spełniania własnych wizji, poczucia wolności i rzecz jasna, niezależność. Kiedy pojawiał się problem, brak wygody czy nowy pomysł siadaliśmy i tworzyliśmy, wiele z tych rozwiązań przetrwało i zyskało popularność do dziś chociaż jeszcze więcej zostało zarchiwizowane w /dev/null i zapomniane. I było to dobre. W dobie hiperrozwoju Internetu, kiedy możliwości wyprzedziły ludzką pomysłowość o kilometry świetlne było to bardzo dobre. Natomiast kiedy ludzka pomysłowość się wyczerpała i należało się zająć udoskonalaniem powstałych rozwiązań zaczęliśmy od nowa. Obok od dawna otwartych drzwi wstawiliśmy nowe zamknięte i główkowaliśmy jak przedostać się na ich drugą stronę. I nie byłoby to głupie gdybyśmy robili to dla rozrywki, treningu czy edukacji. Natomiast my dokonaliśmy jednej z największych zbrodni na Internecie, zaczęliśmy owe rozwiązania reklamować i sprzedawać.

Na skutki fragmentacji rozwiązań komunikacyjnych narzekamy już od dobrych 20 lat. Na polskim rynku odczuliśmy to 15 lat temu przy okazji zdobywania popularności przez Gadu-Gadu. Rok później lwią część rynku przejąć miał Tlen.pl, następnie AQQ, Windows Live Messanger, Skype. Na domowych komputerach można było nawet znaleźć zachodniorynkowe aplikacje od Yahoo, iChat, AIM, ICQ a nawet mało popularnego Lotus Sametime. Oczywiście większość z tych komunikatorów oferowała zupełnie odmienny zestaw funkcji i wygląd ale niestety też serwery i katalog użytkowników. Ze zwykłej zachłanności wszystkie te komunikatory zostały scentralizowane i zhermetyzowane, każdy walczył o użytkowników dostępnością znajomych i reklamą zamiast jakością i funkcjami.

Dzisiaj rynek komunikatorów przedstawia się jeszcze gorzej, nie nauczyliśmy się na własnych błędach. Nie znam rozsądnych powodów dla których nowopowstały Slack nie miałby opierać się na starym, dobrym i sprawdzonym od 27 lat protokole IRC. Nie widzę też argumentów przeciwko opieraniu Skype, Lync czy iMessages na XMPP. Owszem, raz zebrane grono użytkowników w każdej chwili może przenieść się na konkurencyjny komunikator jeżeli jego oferta jest bogatsza a opiera się na tym samym protokole. Owszem, ale ten artykuł nie doradza jak doić użytkowników a jak ulepszyć komunikacje.

I dopóki problem dotyczy użytkownika domowego dopóty dla autorów to nie jest problem ale w dobie dużych projektów IT poszkodowane fragmentacją są nawet największe korporacje. Na Domaniewskiej jest Mordor ale też jest Babel. Co piętro i co dział to inny komunikator, projektanci używają komunikatorów z whiteboardem, HR Skypa z video callami a devops tłucze kluczem po rurach od grzejnika bo Hangoutsa się używać po prostu nie da. No i rzecz jasna komunikacja pomiędzy działami jest przez taki stan rzeczy utrudniona. Można to było zrobić lepiej.

Kiedy SMS-Express łatało dziury bezpieczeństwa w protokole, wdrażało UTF8 i posiadało limit znaków XMPP był już od kilku lat protokołem obsługującym szyfrowanie, SSL i OTR, obsługiwało UTF8 a z powodzeniem umieszczono w opisie cały pierwszy akt Pana Tadeusza. Nie wspomniałbym jeszcze że takie funkcje jak rozmowy głosowe, wysyłanie plików czy pokoje rozmów były od dawna już opracowane i udostępnione na licencji wolnego oprogramowania przez fundację Jabber. Rozwiązania Open Source mają wielką przewagę nad komercyjnymi pod względem tempa rozwoju, wygody, stabilności i bezpieczeństwa przy zastosowaniu Enterprise. Firma może sama kontrolować każdy aspekt komunikacji, może dodawać i usuwać funkcje wedle własnego uznania. Dziury bezpieczeństwa może łatać w czasie rzeczywistym. W zasadzie, może stworzyć sobie sama komunikator idealny na własne potrzeby minimalnym nakładem pracy i kosztów.

I myślę że więcej już nie mogę powiedzieć w tym temacie, powiedziałem sporo. Fakt że trochę jestem nabuzowany sytuacją bo sam pracuję w takim środowisku i nie ma dnia żebym nie słyszał jak ktoś nie klnie na używany (komercyjny) komunikator. W moim projekcie były już 3 próby zmiany komunikatora w zeszłym roku i nic to nie dało bo każdy kolejny był w swojej polityce podobny do poprzedniego. Więc w skrócie podsumuję jeszcze raz wszystko: Nie eksperymentujmy na tak wymagającym organizmie jak korporacja, używajmy sprawdzonych metod. Używajmy XMPP gdzie się da a tam gdzie się nie da zróbmy tak żeby się dało. Jeżeli XMPP to za dużo to użyjmy IRC, oba te protokoły można przecież bezproblemowo połączyć a są starsze niż niejeden programista w zespole. Programista lubi wygodę, powinien mieć możliwość dopisania sobie wtyczki, skryptu, stylu rozmów. A każdy inny pracownik powinien móc poprosić o nowe funkcje komunikatora.

Nawet w strefie Gazy nie panuje tak wroga atmosfera jak na Facebooku. Wystarczy wyrazić swoją nawet najdrobniejszą opinię albo uwagę i możemy rozpętać wielogodzinną gównoburzę. To problem globalny i coraz bardziej zauważalny. Czy da się z nim wygrać? Tak i nie. Globalnie nic nie zmienimy, hejt istnieje bo ludzie już tacy są, ale możemy w miarę prosty sposób się od niego odciąć – rozwiązać go lokalnie. Kluczem do nie włączenia się w flamewar jest zrozumienie natury tego zjawiska.

Fraza Czechowa „Zdolny lubi się uczyć a głupi nauczać” jest w zasadzie źródłem kłótni. Dodatkowym problemem jest katalizator: przekonanie że nie poniesiemy odpowiedzialności za wypowiedziane słowa (obelgi) i bezgraniczne poczucie własnej racji. Ja dodatkowo zauważyłem czynnik o którym psycholodzy nie wspominają – podpuszczanie. Co prawda to jest zazwyczaj spowodowane przekonaniem o swojej nieomylności ale jednak jest to czymś innym niż zwykłe nazywanie antagonisty idiotą, to coś zupełnie odwrotnego. Żeby jeszcze mocniej zgnoić rozmówcę prowokujemy go do pogrążania się (według nas) i jeśli to możliwe prowadzeniu rozmowy w taki sposób aby wymusić sprzeczne zeznania. Pamiętając jak się gównoburza kreuje możemy problem zdusić jeszcze w zarodku, ubić temat zanim się eskaluje do obrzucania kupą. Ten sposób ma jednak pewną wadę: żeby ominąć shitstorm tą drogą musimy być świadkami tego jak powstaje.

Serwus! W zasadzie mam już przygotowanych kilka postów na bloga ale zanim cokolwiek wrzucę, chcę się przywitać. To mój cholera-wie-który blog, mam do tego jakiś słomiany zapał i chociaż zdarza mi się napisać całkiem nieźle to kończę po 5-6ciu postach. Ostatnim razem szło już całkiem nieźle ale wszechświat nie dał mi dokończyć, wyłączyli MyOpera na którym hostowałem poprzedni 🙂 Tym razem pozwolę sobie na blog tematyczny (chociaż i tak całkiem ogólny) z cojakiśczasowymi postami o tym co u mnie prywatnie, ma to jednak wpływ na tematy o których planuję pisać. Teraz blog stoi na starym i jarym WordPressie, jest trzymany na mojej maszynie i właściwie nic już mi nie może przeszkodzić. Staram się tak oprogramować templatkę żeby była lekka, czytelna, żeby posty dawały się embeddować i działała w Reader w Safari. Zachęcam do wrzucenia w RSS bo nie będzie tu reklam, przynajmniej nie będzie płatnych bo planuję co jakiś czas wspominać o programach i usługach których używam i osobiście polecam (sorry no ale właśnie o tym jest ten blog 😀 ). To chyba tyle na dzisiaj, jutro zaraz wrzucę nowy tekst. Dzięki i narazie 🙂